BABAM VE SUSMAYAN ÖFKEM / Figen Karaoğlu

Bazen eksik kalırsın ya hani, bir yerlerin kesilmiş gibi acı çekersin. Bazen her şeyi unutmak ve silmek istersin. Ya da geçmişe dönmek, yeniden doğmak ve yine bir babanın kızı olmak istersin ya hani, o zaman dersin ki; beni bu sefer sever mi, sevgiden mahrum bırakır mı, bir daha aynı hatayı yapar mı? Diye düşünür durursun. Bir umut beslersin işte içinde. Ama kırılırsın, kırıldığın yerden yine hayata tutunursun.

Ben de öyle yaptım babam. Senin veremediğin sevgiyi ben kendime verdim, senin eksik bıraktığını yıllar sonra ben tamamladım. Ama her şeye geç kaldım, her şeyden mahrum bırakıldım. Yine de pes etmeden yoluma devam ettim.

Sen üzülme babam, arkanda gözü yaşlı kızını bıraksan da seni her zaman anıp sana dualar eden bir kızın var. Sen de unutma babam, ben ben olduğumda, sen olmadığında bile yürümeye devam ediyor ve vazgeçmeden başarmaya çalışıyorum. Benim bir kahramanım olmadı belki ama yaşadığında da, sen yokken de ben seni her zaman kahramanım diye sevdim; sana sahiplenerek, sırtımı sen olmasan da sana yaslayarak büyüdüm.

Yerinde rahat uyu babam.